Η λαϊκή αστική μουσική στην Ελλάδα αναδύθηκε από τη συγκρότηση των εργατικών και προσφυγικών γειτονιών της. Στις γειτονιές αυτές, εν μέσω μεταναστευτικών κυμάτων άνθισε η λαϊκή μουσική η οποία αναφέρεται σ’ ένα πλέγμα κοινωνικών σχέσεων και πρακτικών. Η γλώσσα της είναι η απλή, ζωντανή, ομιλούμενη γλώσσα του λαού.
Μουσικολογικά θα αποτελέσει τη βάση για την εμφάνιση, από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, του λεγόμενου έντεχνου λαϊκού τραγουδιού, στο οποίο θα κυριαρχήσει η μορφή του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Σταύρου Ξαρχάκου κ.ά. Κύριος εκπρόσωπος ο Τσιτσάνης, αλλά και πολλοί άλλοι (Βαμβακάρης, Παπαϊωάννου, κ.ά.). Στιχουργοί: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου , Χαράλ. Βασιλειάδης («Τσάντας») κά. Τραγουδιστές: Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Σωτηρία Μπέλλου, Μαρίκα Νίνου κ.ά.
Το μεταπολεμικό λαϊκό τραγούδι της εποχής αποτελεί έκφραση της αστικής μάζας, καθώς βρίσκει μεγάλη αποδοχή σε αυτήν.
Στην παρουσίαση θα συμμετέχει μουσικό σχήμα με επιλεγμένα μουσικά κομμάτια της εποχής.
